"Iść siku z dziewczyną? To przecież normalne". O związku z nieuleczalnie chorą
Archiwum prywatne

"Iść siku z dziewczyną? To przecież normalne". O związku z nieuleczalnie chorą

- Nie przeszkadzało mi, że Kasia jeździ na wózku, ma nowotwór i nosi gorset ortopedyczny. Zamieszkaliśmy razem w pierwszym roku znajomości - mówi Sławek Suchacz. Jego partnerka wymaga całodobowej opieki. Od pięciu lat żyją we troje, z pudlem-asystentem. W sieci opowiadają o niełatwej codzienności, namiętności i przemijaniu.

On miał 29 lat. Ona 25. Poznali się przez internet. - Kasia napisała na portalu ogłoszeniowym, że jest osobą na wózku, szuka znajomych i chce wyjść na spacer. Zgłosiłem się. Nigdy nie miałem do czynienia z osobą niepełnosprawną. Spacerowaliśmy nad Wisłą. Z kilku godzin zrobił nam się prawie cały dzień - opowiada Sławek, siedząc naprzeciwko mnie w ich wynajętym na warszawskiej Białołęce mieszkaniu.

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 

No i stało się:) dziś po pracy wyruszyliśmy w drogę do Łodzi:) Mimo tylu obaw, Waszych opinii na TAK i NIE podjęliśmy decyzje, o wyjeździe. Taki prezent otrzymaliśmy od osoby z naszego instagramowego grona, to nie był przypadek - los bardzo chciał, abyśmy byli chwile w innym miejscu i otoczeniu - dlatego pojechaliśmy:) Pierwsze usłyszane kichnięcie w hotelu o moja myśl „głupia Kaśka! No i masz!”, lecz za chwile rozum wrócił i dziwny lęk zniknął:) Tak ogromną radość wzbudził we mnie ten wyjazd, hotel, spotkanie na żywo z jedną z Was, możliwość bycia w Żydowskiej Restauracji i spróbowania czegoś innego: gęsich wątróbek, sernika Żydowskiego...to wszystko tworzy takie ogromne emocje, że zakrywa chyba czasami racjonalne myślenie:) Nigdy nie rozumiałam ludzi, którzy „idą po smierć”: nurkują głęboko, chodzą wysoko w góry, oglądają z bliska dzikie zwierzęta...zawsze to była dla mnie głupota, nigdy pasja. Natomiast teraz, gdy tak bardzo upragnęłam zobaczyć i poznać ten świat jak najwięcej i coraz bardziej robię to z większym i większym zamiłowaniem...to zaczynam rozumieć tamtych ludzi. Miłość, zainteresowanie, pasja..ma tak ogromną w głowie moc, że zasłania prawie całą rzeczywistość, która jest:) Ja chce zobaczyć swiat i nie dostrzegam złych konsekwencji, a Slawek tak mnie kocha, ze nie zauważył ł nawet, kiedy mu weszłam na głowę:) Zdrowy rozsądek jest ogromnie ważny, ale w „bezpieczny” sposób czasem „zaszaleć” „zrobić coś po swojemu, wbrew innym” to dopiero radocha, która daje kopa i moc! Kolejny przemiły dzień w moim życiu odhaczony:) Dziękuję @carmellarizzi za ten prezent P.S. Dziś jest prezentowy dzień:) przedpołudniem mleko i tort, a po południu ręcznie zrobiony aniołek:):):) 7 marzec dniem Wyjątkowych Kobiet :) www.zrzutka.pl/bajkowezycie dziekuje:*

A post shared by Katarzyna Wolińska (@pudelija) on

"Nie szukam bezsensownych problemów"

Pierwsze spotkanie nie było decydujące. Dopiero kilka dni stałego kontaktu internetowego sprawiło, że Sławek zaczął myśleć o związku.

Kasia dawkowała mi informacje o stanie zdrowia, żebym nie uciekł, ale jednak, żebym był świadomy, kogo biorę (śmiech). Wózek nie budził moich obaw. Zawsze można wsiąść w samochód i przemieścić się w inne miejsce. Nie szukam bezsensownych problemów. Nowotwór, gorset i ciągła opieka także mnie nie przerażały. Większe wątpliwości miałem, patrząc na siebie - czy podołam, czy będę w stanie to ogarnąć.

Kasia jako jedyna w Polsce choruje na zespół Jadassona, ma bardzo zaawansowaną łamliwość kości, a od 6 lat zmaga się ze złośliwym nowotworem rdzeniastym tarczycy. Do tego dochodzą wózek inwalidzki i ciało, które w połowie nie działa tak, jak trzeba (jedna pracująca nerka, płuco i połowa twarzy z przerwanym nerwem).

ZOBACZ: "Odbiera nam się nawet prawo do wątpliwości". Zaremba o poprawności politycznej

Dla mojego rozmówcy ważniejsze są jednak cechy osobowości partnerki. - Jest bardzo inteligentna i energiczna. Wszędzie jej pełno. Ja trzymam się trochę z tyłu, ale na własne życzenie. Na co dzień mniej mówię, choć przy Kasi i tak się otworzyłem - przyznaje.

Otwarte na wybór Sławka było także jego najbliższe otoczenie.

Nie spotkałem się z krytyką. Znajomi jedynie dziwili się, że człowiek zdrowy, chodzący, chce być z kimś słabszym fizycznie, chorym. Z kolei mama nie wierzyła, że sprostam opiece nad Kasią. Jest pielęgniarką, więc ma świadomość, jak wygląda troszczenie się o taką osobę. Ojciec był bardziej bezpośredni - gdy zobaczył moją dziewczynę powiedział: "o Jezu", choć teraz częściej dzwoni do niej niż do mnie. Podobnie mama.

Kasia ze Sławkiem zamieszkali razem w pierwszym roku znajomości. Codzienność podporządkowali wspólnie ustalonym rytuałom. - Kasia musi w ciągu dnia poleżeć kilka godzin bez gorsetu. Nie jest w stanie posprzątać całego mieszkania. Co prawda robi to, ale szybko się męczy, więc niezbędna jest moja pomoc. Pranie, zmywanie, gotowanie nie stanowią dla mnie problemu, bo wcześniej dbałem o to sam. Raz w tygodniu przygotowuję dla niej leki - 96 tabletek - opowiada Sławek

Kobieta wymaga również asysty w codziennej toalecie. - Nie brzydzę się tego, nigdy nie byłem w szoku. Przegadaliśmy to i traktujemy te sprawy zwyczajnie. Kasia żartuje czasem, parodiując mnie: "iść siku z dziewczyną? To przecież normalne".

- Nie bałeś się, że przez te obowiązki może między wami wygasnąć namiętność? - pytam.

- Oczywiście, ale tak się nie stało. Pomoc związana z jej chorobami do tego stopnia weszła mi w nawyk, że nie zwracam na to uwagi. Nie ma wpływu na naszą miłość, związek - odpowiada.

"Dotykamy się, przytulamy, całujemy..."

Poruszamy wątek cielesności. Kilka tygodni temu zakochani opowiadali o niej na Instagramie. Wielu obserwatorów pisało do Kasi z pytaniami, czy osoba niepełnosprawna - w takim stanie jak ona - uprawia seks. Przygotowali zestaw odpowiedzi. Według Sławka w dzisiejszych czasach nie jest to temat tabu.

Kochaliśmy się z Kasią na początku związku. W pewnym momencie zdecydowaliśmy, że stan jej zdrowia na to nie pozwala. Odłożyliśmy seks na bliżej nieokreśloną przyszłość. Nie jest to dla nas problem, dużo o tym rozmawialiśmy. Jako mężczyzna przekierowuję tę seksualną energię np. na pracę. Zajmuję się też psami, domem, rozpraszam myśli.

Od tej pary bije jednak niezwykłe ciepło. Widzę to w ich gestach wymienianych nawet podczas wspólnej rozmowy przy stole.

- Jesteśmy dla siebie bardzo czuli, to fakt. Traktujemy to jako jedną z form podsycania ognia w związku. Dotykamy się, przytulamy, całujemy. Obecnie - by być cieleśnie ze sobą - to musi wystarczyć - wyjaśnia Sławek.

Archiwum prywatne

"Pomyślałem, że mogę ją stracić"

Najtrudniejsze momenty w relacji to te związane z pogarszającym się stanem zdrowia kobiety.

Jej nowotwór nie jest wyleczalny. Pojawiają się obawy, że w pewnym momencie - szybciej niż ja - może odejść. Staram się je odganiać, planować dzień za dniem. Kilka razy rozmawialiśmy o życiu po śmierci. Przyzwyczailiśmy się do tej myśli i nie wracamy do tego często.

W zeszłym roku Kasia przyjmowała w szpitalu kluczowy, ostateczny lek na nowotwór. - Czuła się po nim fatalnie, doktor go odstawiła. Pomyślałem wtedy, że mogę ją stracić, ale sytuacja wróciła do normy.

Jacht i dwa domy

Ich życie w sieci śledzi ponad 38 tys. użytkowników. Sławek przyznaje, że w codziennych wiadomościach Kasia dostaje sporo wsparcia, ale nie brakuje też osób obrażających, a nawet życzących śmierci.

Ciekawych rzeczy można się dowiedzieć. Podobno mamy jacht, duży dom lub dopiero go budujemy (śmiech), dostaliśmy za darmo samochód, a na co dzień leżymy do góry brzuchem. Poczułem się tym skrzywdzony, bo na nogach jestem od 7 rano do 2-3 w nocy, pracuję w serwisie komputerowym, wykonuję domowe obowiązki i opiekuję się Kasią. Pisaliśmy czasem do tych hejterów, podawaliśmy numer telefonu i adres, by powiedzieli nam to w twarz. Nikt nie odpowiedział.

Procedury na wyjście

Rozmawiamy o balansie między czasem spędzanym razem, opieką a chwilami dla siebie. Pytam Sławka, czy wychodząc czuje lęk o to, że stan zdrowia partnerki może gwałtownie się pogorszyć.

- Na moje wyjścia są specjalne procedury (śmiech). Kasia zawsze wtedy leży na łóżku, ma obok basen, z którego może skorzystać, w zasięgu ręki picie, jedzenie, naładowany telefon. Nie mogę zniknąć na cały dzień, więc uzgadniamy czas powrotu, ale nigdy w stylu: "wróć za godzinę". Drzwi u nas są zawsze otwarte, ale na chronionym osiedlu trudniej o włamanie. Nie boję się. W sytuacji awaryjnej zawsze może do mnie zadzwonić. Dużo rozmawiamy, by nie było niedomówień - wyjaśnia Sławek.

Czy ich związek jest wart tak wielu wyrzeczeń?

Nie zamieniłbym tego na nic innego. Dogadujemy się znakomicie, a sprawy "techniczne" schodzą na dalszy plan. Marzę, abyśmy mieli kiedyś dom z ogrodem dostosowany do możliwości Kasi. Potrzebne są choćby brodzik czy niższe umywalki. Tam wiedlibyśmy nasze bajkowe życie. A z takich niematerialnych rzeczy to chciałbym, by jak najlepiej się czuła. Gdy śmierć zagląda ci w oczy, powiedzenie: "żyli długo i szczęśliwie" nabiera innego znaczenia.

Komentarze